گیر داده‌ام به کلیشه‌های روشنفکری ایرانی که گفته‌اند و شنیده‌ایم و آن‌قدر آدم‌های معتبر گفته‌اند و آن‌قدر زیادشان شنیده‌ایم که باورشان کرده‌ایم. یکیش همین که می‌گویند هرچه می‌کشیم از این نفت است و اقتصاد نفتی…

شایع است که می‌گویند اگر نفت نبود، استبداد هم نبود. نفت و منابع زیرزمینی باعث می‌شود که دولت‌ها از ملت بی‌نیاز شوند و راه خودکامگی پیش گیرند. قرینه‌هایش هم غیر از خودمان، تمام این امیرنشین‌های دور و بر خلیج فارس! یا مثلن جاپون را نشانمان می‌دادند که نگاه کنید نفت و معدن ندارند و مجبورند دموکراسی داشته باشند! می‌گفتند هرچه وابستگی اقتصادی کشور به نفت کمتر شود جا برای دیکتاتوری هم تنگ‌تر خواهد شد. حالا که نفت دارد تحریم و تحریم‌تر می‌شود، روشنفکران باید اولین‌هایی باشند که از تحریم استقبال کنند. به جایش می‌گویند: «ما که گفته بودیم کله شقی کنید، طرف تحریمتان می‌کند»!

بگذار یک چند روزی بگذرد تا یادشان بیاید که آدم وقتی منطقش می‌شود استقرا، باید حواسش باشد همه را ببیند و نه فقط آن چند تایی را که نتیجه‌ی دلخواه ازشان در می‌آید. بگذار یادشان بیاید که غیر از ما و چهار تا امیرنشین، مو بورهای نروژی و امریکایی و کانادایی هم در این دنیا هستند. بگذار یادشان بیاید که فقط ژاپنی‌ها چشم‌های بادامی‌ ندارند و دو کوچه آن‌ورتر کره‌ای‌های از نوع شمالیش هم از قضا اگرچه نفتی ندارند، چشمشان چنان بادامی ست که بیا و ببین! بگذار یادشان بیاید که نه چاه نفت رضا خان را دیکتاتور کرد و نه بی‌چاهی و ته کشیدن منابع زیرزمینی باعث فروپاشی اتحاد جماهیر شد.

Advertisements