پورن استار می‌تواند آدم شریفی باشد وقتی شرافت دارد جای دیگر و با معیارهای دیگر تعریف می‌شود. پورن استارگری می‌تواند شغل خیلی خوب و لازمی باشد وقتی می‌شود برایش فوایدی را شمرد. یک پورن استار که نام و تصویرش می‌رود توی پلی بوی آدم موفقی ست حتی. آخر موفقیت هم ٬در هر حرفه‌ای٬ معیارهای خودش را دارد. اصلن بگویم پورن استار می‌تواند برخوردار از تمام فضائل دنیا باشد هم. تمام فضائل دنیا آخر چیزی ست که ربطی ندارد.

همه‌ی این‌ها درست ولی پورن‌ استار که آدمِ من نیست! شرافت و موفقیت و همه‌ی فضائل دنیا که نشد شرط کافی برای آدمِ کسی بودن! پورن استار نمی‌تواند آدم من باشد چون راهبه‌ها هم نمی‌توانند آدم من باشند؛ همان طور که من ٬گیرم شریف و موفق و هزار خوبِ دیگر٬ نمی‌توانم آدم همه کس باشم. کافی نیست که من بدانم به فلان کار و بهمان لایف استایل یا این طرز فکر و آن رفتار ایرادی وارد نیست. باید دوستشان هم داشته باشم تا بتوانم نزدیکشان آسوده زندگی کنم. می‌توانم از بودن و نفس کشیدن چیزی که نمی‌پسندم دفاع کنم. می‌توانم حتی خوشحال باشم از این بودن‌های متفاوتی که به دنیای اطرافم رنگ تنوع می‌زنند. اما آدمِ کسی بودن بیش از این حداقل‌ها ست. آدم کسی بودن از نقطه‌ی صفر مطلق غریبه‌گی و درجه‌ی یکصد و هشتادم تفاوت شروع نمی‌شود. آدم کسی بودن یعنی از خودش بودن در کنارم لذت ببرم… خودم بودن در کنارش مغرورش کند.

Advertisements