یک تجربه‌ی وبلاگانه هست که می‌گوید نویسنده‌های معمولی و اگر می‌گویم معمولی یعنی غیر حرفه‌ای، وقتی در قیاس با خودشان دارند خوب می‌نویسند که خودِ خودشان را دوست دارند. وقتی دارند بهتر می‌نویسند که غیر از خودشان، کس دیگری را هم دوست دارند. وقتی می‌ترکانند که کسی که دوستش دارند دارد می‌خواندشان. رفیق؛ حالا به‌ت بر نخورد اگر خطابت کرده‌ام معمولی. خلاصه‌اش این است که خواستم با همین زبان الکن بگویم نوشتن هر کس را نشناسم٬ مال تو را که خوب می‌شناسم. ترکانده‌ای خب… یعنی راستش انگار از دست رفته‌ای… تازه خر هم خودتی…

Advertisements