ننوشتم چون با نوشتن درد فراموش که نمی‌شود هیچ٬ ذره ذره‌اش متبلور می‌شود. آن وقت می‌بینی پاراگراف روی پاراگراف درد داری و می‌ترسی نتوانی از پس این همه بر‌آیی و خودت را می‌بازی. کلمات حضور نامبارک اندوه را جاودانه می‌کنند و این آخرین چیزی ست که چون منی نیازش دارد. اصلن اگر کلمه نبود دردی هم بود آیا؟

Advertisements